Ser­vus, post­quam Athēnās vēnit, sta­tim ad Di­o­ge­nem adiit et „Do­mi­nus meus“, in­quit, „tē convenīre vult. Ī mēcum in Mace­do­ni­am!“

At phi­lo­so­phus re­spon­dit: „Dominō tuō nūntiā Athēnās tan­tum ā Macedoniā ab­es­se quan­tum Mace­do­ni­am ab Athēnīs. Rēgem ad phi­lo­so­phum venīre turpe nōn est!“

Nōnnūllīs mēnsibus intermissīs Alex­an­der bel­lum contrā Persās parāvit. Athēnās iit, quod ibī mīlitēs cōnscrībere volēbat. Nōn īgnōrābat sē ā Di­o­ge­ne nōn exspectārī. Tamen ad eum adīre cōnstituit. Di­o­ge­nem in dōliō iacen­tem invēnit. „Salvē, phi­lo­so­phe“, clāmāvit, „Alex­an­der rēx tē salūtat. Quid habēre vīs? Id tibī dabō!“

Tum phi­lo­so­phus: „Cēde pau­lum ā sōle, rēx!“